Mówcie mi: perfekcyjna pani domu :)

Właśnie :)
Posprzątałam mieszkanie, umyłam okna, zrobiłam pranie, pozmywałam szklanki zalegające na parapecie, ugotowałam zupę. Perfekcyjny dzień :)

W poniedziałek, po długim urlopie wracam do pracy. Ale do nowej pracy. Nie do bliźniąt. Do jednego bobasa, a właściwie bobaski :)
A 14. września (już!) mam pierwszy zjazd na uczelni. Trochę tęsknię już za obowiązkami, bo rozleniwiłam, się, przyznaję. Oglądam tylko "Chirurgów", jem i śpię. To nie jest produktywne życie ;)
Od poniedziałku to się zmieni.

Na koniec wakacyjna fotka. Morska. :)

Wakacje w pełni.

Tak, tak. Mamy wakacje. Odpoczywamy, relaksujemy się, spędzamy razem czas. Jest miło. :)

Nauka pełną parą?

Myślę, że tak to można nazwać. W międzyczasie oglądam "Chirurgów", ale usprawiedliwiam się, że przecież tam jest tyle przydatnych rzeczy z biologii, że na pewno się przyda! :)

Jeszcze tylko dwa zaliczenia w sobotę i... WAKACJE! Wracam do domku. WRESZCIE! :))

Bo w piaskownicy jest najfajniej!

No właśnie! Uklepywaniu piasku, ładowanie go do wiaderek, robienie babek, posypywanie moich butów...
Bliźnięta mogą tak siedzieć i siedzieć... dopóki im się nie znudzi :D

Do "Like To Know Who I Am"

Skoro tak lubisz czytać naszego bloga to kierujemy specjalnie do Ciebie kilka słów.
Szkoda nam Ciebie, dziewczyno. Szkoda, ze Twoje życie nie jest na tyle interesujące, że interesujesz się naszym. Szkoda, ze brak w Tobie kultury i ODWAGI przede wszystkim. Skoro nas znasz, to czemu nie podejdziesz i nie powiesz nam prosto w oczy, że "życzysz nam śmierci"? Anonimowo łatwiej, tchórzu, co?

Zazdrościsz nam? To wielka szkoda, ze Ty nie jesteś taka szczęśliwa jak my, że nie masz wspaniałej rodziny, rodzeństwa, że nie układa Ci się w życiu.

Przykre jest tylko to, że tacy ludzie istnieją, tacy zawistni, chamscy, wredni.

Nie damy Ci tej satysfakcji i nie przestaniemy pisać bloga. Czytaj go sobie, czytaj! Niech Cię żal ściska, że nigdy nam nie dorównasz.

Ach, i jeszcze jedno. Jeszcze jeden taki komentarz i sprawa wyląduje na policji. Skoro nas tak dobrze znasz, to powinnaś wiedzieć, że takich spraw tak nie zostawiamy. Więc wara od nas, albo jesteś namierzona.

Góry.

To jest zdjęcie sprzed roku.

Wakacyjne, górskie. I takie pozytywne.

W tym roku będziemy zdobywać morze.

<3

Sesja. System Eliminacji Studentów Jest Aktywny.

Sesja trwa cały rok - taki jest urok studiów zaocznych. Tu zawsze jakiś egzamin się przeciągnie, przełoży, tu jakaś poprawka, jakiś kolos. W ten sposób ciągle są zaliczenia.
W ten weekend zaliczyłam ćwiczenia z biologicznych podstaw zachowania i pisałam nieszczęsną poprawkę z metodologii (wyniki mają być do końca tygodnia. W sobotę egzamin z socjologii. W niedzielę zaliczenie kursu pierwszej pomocy, kolokwium z psychologii społecznej i egzamin z genetycznych uwarunkowań zaburzeń zachowania. Ostatni egzamin 6. lipca. Nie ma lipy, jest hardcore. :)

Czekam na wakacje. Pojadę trochę do domku, potem Kraków i Częstochowa, Warszawa z Natulią i nasz spontaniczny wyjazd do Kątów Rybackich pod koniec lipca.
Wakacje, nadchodźcie!


W Warszawie zbiera się na burzę. Właśnie lunęło. Ostatnio śpię przy otwartych oknach, jednak przy takim hałaśliwym deszczu i grzmotach nie wysypiam się... Bardzo nie lubię burz. Bardzo.

Sto lat, kochanie!

♥

Do pracy!

 

Koniec tego dobrego. 

Jutro do pracy, rodacy! :)

Wolne.

Dorobiłam się tygodniowego urlopu. :) Wróciłam w piątek wpół do 23.00. Natulia już spała, ale gdy weszłam do pokoju, od razu się przebudziła i zaczęłyśmy gadać, jak zwykle. :) W sobotę byłyśmy u fryzjera. Właściwie to ja trafiłam pod nożyce. Ścięłam włosy do ramion, wreszcie pozbyłam się sianka na głowie! :)
Wczoraj natomiast byłyśmy na koncercie organizowanym przez szkołę muzyczną z okazji Dnia Mamy. Natalka grała "Colors of the wind" z filmu Pocahontas. Bardzo ładnie jej wyszło, choć narzekała, że masakra. A to nieprawda. Ona zawsze tak ładnie gra. :)

Dziś od rana piekłam szarlotkę czekoladową z budyniem, a teraz relaksuję się przez laptopem. :)

Oczywiście zdjęcia:

Pozdrawiam!

B.

Bliźniakowo.

W stolicy upał. Całe dnie spędzam z bobasami na placach zabaw, w parkach, bo aż szkoda siedzieć w domu. Leżymy, odpoczywamy, hasamy, bawimy się, budujemy babki z piasku, uczymy się chodzić. Poza tym te urocze słodziaki zaczynają mi pyskować! Wygląda to przezabawnie, Franka wyciąga rękę i wskazującym palcem pokazuje na mnie, a potem zaczyna słowotok: "tytytytyty, dadadadada, tyty, daaaadaaa" :D A potem śmieje się, aż ją pół osiedla słyszy. :)
Ostatnio też bobasy przestawiły się na spanie tylko raz dziennie, ale nadal śpią krótko, maks. 1,5 godziny. Zimą potrafiły spać dwa razy dziennie po 3 godziny. Teraz rzeczywiście jest ciężko spać, bo temperatura w cieniu dobija do 30 st., więc wcale się im nie dziwię. A bliźniaki w objęciach Morfeusza wyglądają tak:

Uwielbiam te cztery słodkie nóżki wystające z wózka :)

Spuchłam.

Środa. Temperatura bliska 30 st. Celsjusza, więc pakuję bliźniaki do wózka, zabieramy ze sobą graty niezbędne do przeżycia (ubrania na zmianę, pieluchy, chusteczki, zabawki, jedzenie, picie, kocyki, matę piknikową i wiele innych) i ruszamy na podbój placu zabaw. Dzieciaki hasają, Młody fascynuje się szczególnie piaskiem w piaskownicy, zajada się nim, mlaskając soczyście i eksponując, że przecież mu smakuje! Po ponad godzinnej zabawie padają ze zmęczenia, więc korzystając z chwili wolnego rozkładam matę w cieniu na trawie, parkuję bliźniaki i kładę się, żeby odpocząć. Wtedy zaczyna piec mnie oko. Trę oczywiście jak szalona, a ono boli coraz bardziej. Pewnie alergia.

Wracamy do domu. Spoglądam w lustro i nie wygląda to dobrze. Lewa powieka jest troszkę spuchnięta. Zakrapiam kropelki, smaruję mazidłami i liczę na to, ze minie. Niestety nie. Wieczorem jest źle. Oko jest nabrzmiałe, czerwone, łzami i ropieje. Rano jeszcze gorzej. Wyglądam jakbym co najmniej się z kimś biła. Umawiam wizytę u lekarza i zakładam okulary, żeby ludzie nie pomyśleli, że mąż mnie bije.

Lekarz miły. Mówi, że to na pewno nie alergia, bo gdyby to było alergiczne to spuchłoby też drugie oko. Pewnie gdzieś zatarłam i zrobił się stan zapalny. Ostateczna diagnoza: zapalenie spojówki. Dostałam kropelki, zwolnienie lekarskie i mam odpoczywać.

Ale jak tu odpoczywać jak w weekend zaliczenie antropologii filozoficznej, egzamin z  psychologii społecznej i jakaś prezentacja na zalkę?

Green monster.

Od września ubiegłego roku regularnie oddaję krew (co trzy miesiące) albo płytki krwi (co miesiąc). Dlatego szczególnie muszę dbać o moją hemoglobinę, bo przecież jak już moja krew ma trafić do kogoś, to niech będzie dobrej jakości :) Dlatego staram się dostarczać organizmowi  dużo żelaza. Najpierw łykałam Falvit, zajadałam się burakami, brokułami, pietruszką. Hemoglobina przez miesiąc rzeczywiście podskoczyła, ale zrezygnowałam z tabletek na rzecz... green monster.. Są to koktajle warzywno-owocowe, re-we-la-cy-jne! Wprawdzie dopiero zaczynam swoją przygodę z tymi zielonymi potworami, ale na razie jestem zachwycona. Mają mnóstwo żelaza, kwasu foliowego, witamin, mikroelementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dają niezłego energetycznego kopniaka. Ich najważniejszym składnikiem zazwyczaj jest szpinak (albo inna zielenina) i owoce. A najciekawsze jest to ( w co sama nie mogłam uwierzyć, dopóki nie spróbowałam), że tego szpinaku w ogóle nie czuć! W smaku dominują owoce. Naprawdę. :)

Podaję przepis na sprawdzony koktajl:

● 2 garści świeżego szpinaku
● banan
● 3/4 szklanki mrożonych owoców leśnych
● przegotowana lub mineralna woda.

Szpinak przepłukać na sitku, banana obrać, owoce lekko rozmrozić. Wszystko zmiksować używając blendera. Dodać wody, według uznania, by koktajl nie był zbyt gęsty.

Ten green monster nie jest zielony ;) Ma kolor owoców leśnych i tak właśnie smakuje. Zieleniny w nim nie widać i nie czuć, więc można łatwo przemycić go dzieciom. Jestem pewna, ze posmakuje każdemu, kto spróbuje. :)

A w lodówce czeka na mnie jeszcze awokado i gruszka, więc na pewno będę eksperymentowała także z innymi składnikami.

Sesyjka.

Otóż to. Lustrzanka spisuje się całkiem nieźle. Na razie stawiamy pierwsze kroki w bardziej zaawansowanym fotografowaniu, ale z jakości fotek jesteśmy obie bardzo zadowolone. Oto efekty:

 

Lustrzanka zostaje z Natulią w domu, nie zabieram jej do Warszawy, więc spodziewajcie się zdjęć jej autorstwa. :)

My.

O takie jesteśmy wiosenne.

:)

Kwietniowo-majowo.

Wyjątkowo szybko mijają mi ostatnio dni. Dopiero był marzec, zima, śnieg po pachy, a za kilka dni piękny maj, słońce, prawdziwa wiosna.
Od wczoraj zaczęłam biegać. Wprawdzie zrobiłam tylko dwa okrążenia po sadach (ale one są przecież ooogromne ;)), ale nawet nie zmęczyłam się tak bardzo i dziś nie mam zakwasów. Czyli jest naprawdę nieźle.
Poza tym dużo spaceruję, z bliźniakami zdobywamy też wszystkie warszawskie place zabaw i mamy niezły fun :D
I dziś właśnie ostatni dzień w pracy przed majówką, a potem wspaniały tydzień zasłużonego wolnego. W sobotę mam małą imprezę, a w niedzielę jadę do domu. Tak się cieszę! :) Ach, i jeszcze wybieram się po lustrzankę, bo kupuję ją już od miesiąca i przybrać się nie mogę. :) Cała ja ;)

W Warszawie strrasznie ciepło. Niebo jest bezchmurne, błękitne, a na drzewach pojawiają się pąki i liście. Na to czekałam.:)

Africa.

I hear the drums echoing tonight
but she hears only whispers of some quiet conversation
She's coming in 12:30 flight
The moonlit wings reflect the stars that guide me towards salvation
I stopped an old man along the way
Hoping to find some long forgotten words or ancient melodies
He turned to me as if to say: "Hurry boy, it's waiting there for you" 

 Kocham. Kocham. Kocham.

Najlepsza piosenka ever.

Zasłuchuję się zamiast wkuwać niemiecki i czytać książkę na antropologię.

Dzień jeszcze młody.

 

Siostrzany weekend.

Lubię takie weekendy. Kiedy łazimy razem po sklepach i kupujemy tony ciuchów, siedzimy w pizzerii, oglądamy beztrosko zaległe odcinki ulubionych seriali... Oj, lubię to, lubię.

Potrzebowałam takie oddechu po tygodniu ciężkiej pracy. Dziś niestety jestem chora, jakieś koszmarne przeziębienie (znowu!). Raczę się więc Theraflu i liczę na to, że mi szybko przejdzie.

A pogoda jest cuuudna! Słońce świeci, jest mega ciepło i mimo choróbska chyba wyjdę na spacer.


Ach, i oczywiście zdjęcia. Bo Natulia mnie męczy, żebym coś wrzuciła na bloga. Zatem weekendowa Natulia w roli głównej:

 Pizza Hut.

Metrem, wszędzie metrem.

Zoo. 

 Wiosna, wiosna, wiosna! Zdjęcie mojego osiedla zrobione 10 dni temu i dzisiaj.

Streszczenie.

Weekend na uczelni. A cały najbliższy tydzień oczywiście w pracy, i to niestety po 10 godzin dziennie.
Bliźniory chore - oboje zapalenie oskrzeli. Tyle szczęścia w nieszczęściu, że nie marudzą i mają dobre humory, bo inaczej chyba nie dałabym rady.

A ja ciągle zmęczona. Wczoraj, kiedy wróciłam z zajęć i położyłam się na chwilkę na łóżko, obudziłam się po 3 godzinach. Już myślę o długim weekendzie majowym - może pojedziemy gdzieś z Natulią razem, albo po prostu ja pojadę do niej, albo ona przyjedzie do mnie. Przede mną jednak jeszcze jeden zjazd na uczelni zawalony zajęciami, egzaminami, itp. Booooziu, ratunku.

W Warszawie wiosna. WRESZCIE!

Historia lubi się powtarzać.

Przyjechałam do domu w piątek po 23.00. Tragiczna droga, mnóstwo śniegu, na dodatek jakiś wypadek, przez który wlekliśmy się z Warszawy 4 godziny. Jak tylko wróciłam, praktycznie od razu padłam na łóżko, na którym spała Natulia. Nie chciałam jej obudzić, ale tak jakoś wyszło, że zanim ja się wbiję pod kołderkę to kręcę się strasznie, i takim sposobem Natulia przebudziła się i zaczęłyśmy gadać... prawie do północy. Próbowałam kilkakrotnie przemówić jej do rozsądku, że pora spać i że jestem naprawdę zmęczona, ale Młoda nie potrafiła. Mówiła tylko: "Jak tylko zrobię, że jest cisza, to od razu przypominam sobie, że miałam powiedzieć coś jeszcze." Zrobię, że jest cisza? :D Haha, naprawdę się uśmiałyśmy; ostatecznie zrobiłyśmy ciszę obie i zasnęłyśmy.

Cieszyłam się na świąteczne jedzonko, ale niestety w sobotę wieczorem zaczął boleć mnie brzuch. Oho, pomyślałam, powtórka z rozrywki? Rok temu było tak samo: w Wielką Sobotę miałam spore problemy z żołądkiem. Nie myliłam się. Wymiotowałam od godziny 18.00 do 1.00 w nocy. Dziś na szczęście jest już dobrze, ale nie poszłam jeszcze do Kościoła, a na śniadanie zjadłam... kisiel i dwa plasterki gotowanego schabu. Ach, nie pojadłam za dużo.

A teraz siedzimy sobie z Natulią, słuchamy piosenek i wszystkiego, co nam wpadnie w ucho, m.in. Klik z reklamy Gerbera. :D Niestety jutro wracam już do Warszawy, a we wtorek idę do pracy. Szkoda, że Święta są takie krótkie. Na szczęście Natulia przyjeżdża do mnie w połowie kwietnia na weekend, więc spędzimy trochę więcej czasu razem. Już czekam na to. :)

Buziaki  :*